استنباط و تجربه نموده‌اند كه چنان كه حكمت ازلى و مصلحت لم يزلى بخار متصاعد از بحار را بغايت عذب و شيرين و بكام و زبان خشك لبان انس و جان و نباتات و درختان مىرساند ممكن است كه اكر سوخته‌جانى عاجز و بينوا و تشنه‌لبى بيچاره و بيدست و پا در دريا فكر بيابان نوردش در جولان و يا در صحرا در بحر عميق تدبير رفع تشنكى چون كرداب سركردان باشد فكر آسمان سيرش از سحاب رحمت الهى تعليم كرفته بدستيارى آتش جكرسوختهء آبى به روى كار آورده مصدوقهء هذا عذب فرات را بكام تشنه‌لبان رساند يكى از ان دو قسم بطريق قرع و انبيق است بدستور متعارف و ديكرى كه اسهل و قليل المؤنة زاست اينست كه هريك از مياه رديّه را كه خواهند لطيف و شيرين نمايند ظرف سركشادهء را از ان مملوّ ساخته چند پارچهء چوبى پاكيزه بر سر آن ظرف كذارند و قدرى پشم پاكيزه بر بالاى جوب بكذارند و در ته ظرف آتش افروزند و بعد از كذشتن اندك زمانى